Un marit sens vocacion

Un article de Wikipèdia, l'enciclopèdia liura.
Anar a : navigacion, Recercar

Un marit sens vocacion (Un marido sin vocación en espanhòl) es un conte de l'escrivan espanhòl Enrique Jardiel Poncela escrich sens utilizar la letra "e", la pus frequenta en espanhòl, coma aqueles sens las letras "a" (Lo caufaire novèl), "o", "i" e "u", publicats totes dins lo jornal La Voz en 1926 e 1927.

Istòria (traducha en occitan)[modificar | modificar la font]

« Una tardor -fòrça ans abans- quand mai sentián las ròsas e màger ombra balhavan las acacias, un micròbi fòrça conegut ataquèt, aspre e voraç, Ramón Camomila: la furor matrimoniala.
—I a un maridatge pròche, jovenets! —remarquèt coma salutacion a son amic Manolo Romagoso quand pojavan amassa dins lo Casinò e rencontrèron los camaradas mai intims.
—Un maridatge?
—Un maridatge, òc -corroborèt Ramón.
—Tieu?
—Mieu.
—Amb una jove?
—Solide! Es qu'anonciariái mas nòças amb un caçaire furtiu?
—E quand arrivarà la causa?
—O ignòri.
—Perdon?
—Coneissi pas encara la nòvia. La vau cercar ara...
E Ramón Camomila sortiguèt coma una bala a cercar nòvia dins la ciutat.
Après doas oras coneguèt Silvia, una jove un pauc rossèla, un pauc pichona, un pauc gròssa, un pauc fada, un pauc rica e un pauc nècia; filha unica e abonada obstinada a La Mòda e l'Ostal (publicacion per unas femnas sens nóvi).
E après un an, totes los amics anèrem a las nòças. Las nòças! Bah!... Unas nòças coma totas las nòças: de vestits de fèsta blancs, de flors d'irangièr pertot, de tapisses, de musica sacrada, de coissins per plantar los genolhs dels nòvis e per plantar los genolhs dels testimònis, un lunch, de sandwiches durs coma un procurador...
A l'onzen sandwich i aguèt una fuga subta per la sacristia e una veitura passèt rapidament, e unes crits brotèron:
—Adieu! Adieu! Viscan los nòvis! Viscan!
E los amics prenguèrem un autre sandwich —dotzen— e una autra copeta.
E ailà acabèt la causa.
Mas per Ramón Camomila la causa aviá pas acabat ailà...
Al contrari: ailà començava.
E en pojar amb sa nòvia dins la veitura fugitiva, vegèt clar, força clar: aimava pas Silvia, sentiá pas cap d'inclinason pel maridatge, e non sentiá pas a son arma la vocacion, e mai minimala per bastir un larèr joiós.
—Soi un nèci! —murmurèt Ramón—. Soi pas util coma marit e me'n avisi quand soi ja un ciutadan maridat.
E corroborèt rabiosament:
—Soi un nèci!
Silvia, abandonada a costat de Ramón, baissava los uèlhs amb rojor, e en baissar los uèlhs aumentava dos mil gras la ràbia masculina.
—Mon Dieu! —rondinava Ramón en la gaitant—. Maridat! Maridat amb una joveneta insipida coma una crèma d'uòus!... :I a pas ja de salvacion per ieu..., i a pas!
Incapable de dominar son irritacion dirigiguèt unes mots fòrça durs a Silvia.
—Interdiccion de fénher la rojor e d'agachar lo tapís! —cridèt.
(Silvia agachèt lo parabrisa amb docilitat infantila)
E Ramón ajustèt per el meteis, esclairat per una solucion subta:
—Vau aténher son òdi. La vau obligar a implorar un divòrci rapid. Soi pauc util s'arribi pas de li inspirar de fàstic amb quatre o cinc asenadas caduna mai estravaganta...
E solucion parièra tranquilizèt fòrça son arma.
Pel moment, en pojar sus la fotografia (visita classica après unas nòças), Ramón faguèt la primièra colhonada.
Un fotograf polit e fòrça cortés abordèt Ramón e Silvia.
—Grop novial, pas vertat? —demandèt.
—Òc —diguèt Ramón.
—E ajustèt:
—Amb una variacion.
—Quina?
—Lo cambiament mai original vist fins ara... Nòvi contra fotograf. Uèi ieu fau la fòto. Visca l'originalitat!
E Ramón se sarrèt de la maquina e diguèt al fotograf susprés:
—Anèm! Prenètz per la man la nòvia e sorisètz amb illusion: La cara pus nauta... Atencion! Aital!... Ara!
Ramon tirèt la placa e puèi obliguèt lo fotograf a pagar; gardèt la moneda e sortiguèt amb Silvia fièr e urós.
—A la veitura! —ordenèt.
(Silvia ara plorava)
—La causa fonciona! —murmurèt Ramón.
L'endeman trasladavan lors organismes a Irun. (Çò qu'es tipic, egalament, après unas nòças.)
Ramón volguèt pas pojar dins lo vagon amb Silvia.
—Ieu viatgi amb los mecanicians —anoncièt—. Vau a la locomotritz... A lèu!
E pogèt dins la locomotritz e s'i ocupèt en ajudant a talhar carbon. En arribar a Irun aviá una magnifica color antracita.
Un còp ailà, crompèt de pelhas a un sord e mut andralhós, vestiguèt las pelhas e partiguèt a l'aubèrja querre la Silvia.
E parat amb sos vestits andralhoses se passegèt per Irun, en acompanhant Silvia, agafat a son braç doç e elegant.
Un public nombrós los gaitava en passant, susprés.
—La causa fonciona! —La causa fonciona! —murmurava encara Ramón.
Silvia lèu implorarà un divòrci total. Contunhem las asenadas. Contunhem amb la dròga antimatrimoniala, en multiplicant la dòsi.
Ramón vestiguèt puèi sos fracs mai meravilhoses, e en metre los pès a una sala, a un dancing o un autre luòc public acompanhat de Silvia, imitava los serveires, e amb un toalhon al braç anava diligentament a totas las cridas.
Un matin pintèt sas paupetas amb vernís roge.
Fin finala lo transferiguèron a l'asil d'alienats.
E Ramón assistiguèt a son pròpri bonaür: son contracte matrimonial jasiá rot e viviá infirme per unas autras nòças amb una autra Silvia... »

Ligams extèrnes[modificar | modificar la font]