Rabeinu Tam

Un article de Wikipèdia, l'enciclopèdia liura.
Anar a : navigacion, Recercar

Lo rabin Jacòb ben Meir, escaissat Rabe(i)nu Tam, foguèt un tossafista francés del sègle XII.

Biografia[modificar | modificar la font]

Nasquèt a Ramerupt en Champanha, fiu de Rabeinu Meir ben Shemuel e de Yokheved, filha de Rashi. Foguèt educat per son paire e per son fraire Samuèl ben Meir (lo Rashbam) e per Jacòb ben Samson, totei tres d'escolans de Rashi. Èra sens dobte tròp jove per aver recebut d'aqueu un ensenhament dirècte. Ça que la, foguèt un dei continuators de son grand mai eminents, explicant lo comentari dau Talmud d'aqueu dins lei Tossefot. Rabeinu Tam e Rashi apareisson en practicament totei lei paginas dau Talmud.

Son ensenhament aguèt una influéncia prefonda dins lo domeni de la Halakhà, e subretot en çò que pertòca lei Mitzvòt dei Filactèrias (Tefilins) e de la Mezozà:

Arribèt a Rabeinu Tam d'èsser en desacòrd amb son grand Rashi, subretot en relacion amb la posicion de la Mezozà sus lei montants de pòrta, antau Rashi sosteniá que caliá èsser messa a la verticala, e Rabeinu Tam a l'orizontala; çò que valguèt a la tradicion d'adoptar la posicion inclinada a fin de se conformar a l'ensenhament dei dos mèstres.

Son opinion sus l'ora de passatge dau jorn a la [[nuech] es sovent citada. Establit a Ramerupt, possedissiá d'ostaus e de tèrras qu'administrava au meteis temps que menava l'estudi dins sa yeshivà (escòla talmudica), que foguèt frequentada per mai d'ochanta tossafistas. S'ocupava dei besonhs de seis estudiants. Possedissiá de nombrosei manuscrits d'origina alemanda e francesa mai tanben d'Africa dau Nòrd e d'Espanha, qu'eu corregissiá e anotava. Possedissiá tanben de manuscrits de son grand.

La fin de sa vida[modificar | modificar la font]

Un incident grèu marquèt sa vida; foguèt violentament agressat dins sa vila per de crosats de retorn aiçà vèrs 1140-1146. Un de seis escolans ne fa lo relat e informa que lo nom dau Mèstre èra tan prestigiós que leis agressors li diguèron: Siás lo pus grand dau pòble d'Israèl e patiguères coma lo pus grand dei crestians patiguèt dins son temps per la fauta dei jusieus. Sauvèt sa vida gràcias a l'intervencion d'un nòble (Bernard de Clairvaux) que jurèt de lo convertir. En mai de 1171, a Bles, un servent crestian pretendèt d'aver vist un jusieu getar lo còs d'un enfant dins Léger. Se trobèt pas ges de cadavre, mas la quarantena de jusieus residents dins la vila foguèron empresonats. La majoritat dei jusieus, coma Polcelina, una jusieva ligada au còmte Tibaud de Champanha, que se n'ofrissiá la chausida de se far batejar, preferiguèt de morir. Lo 20 Siwan (26 de mai) 1171, 38 jusieus, que 17 èran femnas, periguèron sus lo lenhier. Aprenent leis eveniments tragics de Bles, Rabeinu Tam declarèt lo jorn de la mòrt d'aquestei jusieus, lo 20 Siwan (26 de mai), jorn de dejun. Moriguèt pauc de jorns après e foguèt enterrat a Ramerupt amassa amb d'autrei tossafistas, inclús sei fraires.