Gutierre de Cetina

Un article de Wikipèdia, l'enciclopèdia liura.
Anar a : navigacion, Recercar

Gutierre de Cetina (Sevilha, 1520 - Mexic, 1557) foguèt un poèta de lenga espanhòla de la Renaissença e del Sègle d'Òr espanhòl. De familha nòbla e rica, demorèt fòrça ans en Itàlia, soldat de Carles I d'Espanha. En Itàlia coneguèt la lirica petrarquista; legiguèt Tansillo, Ludovico Ariosto e Pietro Bembo, mas son òbra lirica s'inspira fondamentalament del toscan Francesco Petrarca, del valencian Ausiàs March e del toledan Garcilaso de la Vega. Restèt fòrça temps a la cort del prince d'Ascoli, al qual adrecèt de poèmas nombroses, e foguèt tanben amic de Luis de Leyva e del grand umanista e poèta Diego Hurtado de Mendoza. Adoptèt l'escais de « Vandalio » e compausèt un cançonièr petrarquista per Laura que cal identificar coma Laura Gonzaga. A aquesta dòna es adreçat lo madrigal famós qu'es passat a totas las antologias de la poesia castelhana:

Ojos claros, serenos,
Si de un dulce mirar sois alabados,
¿Por qué, si me miráis, miráis airados...? (...)

Que traduch en occitan ditz:

Uèlhs clars, serens,
Se d'un agach doç sètz vantats,
Perqué, se m'agachatz, agachatz irritats...? (...)