Francés Xavièr Fabre

Un article de Wikipèdia, l'enciclopèdia liura.
Anar a : navigacion, Recercar
Francés Xavièr baron Fabre, autoretrach
Retrach de Lucien Bonaparta per F.X. Fabre

Francés Xavièr Fabre (nascut lo 1èr d'abril de 1766 e mòrt le 16 de març de 1837 a Montpelhièr, baron en 1828[1]) èra un pintre d'Istòria, païsagista e gravaire francés del movement artistic classic.

Prèmi de Roma en 1787. Foguèt l'amic d'Alfieri e de la comtessa d'Albany veusa del darrièr dels Stuarts. A partir de 1790, trabalhèt luenh de París e de son mèstre David. Sa clientèla es divèrsa e aristocratica en Itàlia. Dona de sos modèls d'imatges agradables, un pauc flatós, gaireben realistas, conformes a la concepcion del retrach tradicional mondan. Un de sos retraches mai celèbres es lo del fraire de Napoleon I, Lucian Bonaparta, pintat en 1808 e que faguèt tres còps qu'un es al Museo Napoleonico de Roma, une autre al Musèu Fabre e lo tresen dins une granda colleccion napoleoniana privada. Sortís pas del repertòri de tradicion. Per l'estil s’inspira d'aquel de David dels ans 1780. Se distinguís per la severitat de l'estil, la puretat del dessenh e la riquessa de la color.

En 1824, a la mòrt de la comtessa d'Albany, s'installèt a Montpelhièr e faguèt dona a la vila de sas colleccions de pinturas e de libres a condicion que sián lo punt de depart d'un musèu, l'actual Musèu Fabre, e que pòsca abitar al musèu.

Òbras[modificar | modificar la font]

  • La Mort de Narcisse (1814) ;
  • Lucien Bonaparte (1808)
  • La Mort de Milon de Crotone ;
  • Philoctète dans l'île de Lemnos ;
  • La chaste Suzanne ;
  • Le Jugement de Pâris ;
  • Le portrait d'Alfieri ;
  • la Mort de Philopœmeft ;
  • le portrait d'Alfieri.

Nòtas e referéncias[modificar | modificar la font]

Nòtas[modificar | modificar la font]

    Referéncias[modificar | modificar la font]

    • (fr)Ligam cap a un estudi istoric sus Fabre, son parcors e lo musèu, del Conservator en cap, Director del Musèu Fabre, M. Michel Hilaire[1]
    • (fr)Ligam cap a la descripcion del Musèu Fabre per Eugène Thomas Segond Empèri[2]

    Bibliografia[modificar | modificar la font]

    • (fr)Michel Hilaire, Laure Pellicer, Sidonie Lemeux-Fraitot, Carlo Sisi, « François-Xavier Fabre de Florence à Montpellier (1766-1837) », Editions Somogy, 2008.