Estoria de Espanna

Un article de Wikipèdia, l'enciclopèdia liura.
Anar a : navigacion, Recercar
Manuscrit de l'Estoria de Espanna del rei Anfós X de Castelha 'lo Sabi'.

L'Estoria de Espanna sonada tanben Primera Crónica General dins l'edicion de Menéndez Pidal, es un libre de caractèr istoric escrich per l'iniciativa d'Anfós X de Castelha (que contribuiguèt activament dins sa redaccion) e qu'es lo primièr tractat grand d'istòria d'Espanha (de las originas biblicas e legendàrias al règne de Ferrand III de Castelha) en lenga romanica.

Datacion[modificar | modificar la font]

La primièra redaccion de l'òbra comença pauc après l'ascension al tron d'Anfós X (c. 1260) e conclutz cap a 1274 ; la segonda, apelada Version critica, redigida entre 1282 e 1284, data de la mòrt del monarca.

Son importància istoriografica[modificar | modificar la font]

Sa primièra redaccion, acabada durant las primièras annadas de 1270, compreniá quatre cents capítols. Lo rei sabent comencèt alavetz un autre projècte de caractèr universal, titolat General estoria (o Grande e general estoria), aladonc l'Estoria de Espanna foguèt suspenjada, l'istoriografia de l'epòca preconizant la redaccion ab initio.

L'Estoria de Espanna se difusèt e enlarguèt, e serviguèt de canon istoric fins après l'Edat Modèrna. La version definitiva aprovada per Anfós X acaba al capítol 616.

Fònts[modificar | modificar la font]

Las fonts principalas de l'istòria anfosí son las doas grandas cronicas latinas que constituissián la coneissença mai complèta de l'istòria espanhòla a aquela epòca: Chronicon mundi (1236), de Lucas de Tuy, evesque de Tuy, escaissat « lo Tudense », e De rebus Hispaniae (1243), de Rodrigo Ximénez de Rada, evesque de Toledo, escaissat « lo Toledan ». Al delà d'aquelas fonts, Alfós X se basèt sus mantuna cronica latina medievala, la Bíblia, l'istoriografia classica latina e aràbia, de legendas eclesiasticas e de cançons de gèsta.

I a de fragments de cançons de gèsta uèi perdudas, coma la « Comtessa traïdora », lo « Romanç del Infant García » e la « Cançon de Sanç II », en mai de partidas dels « Sèt Infants de Lara », la « Cançon de Ferran González » perduda o la gèsta de las « Mocedades de Rodrigo ». Las fonts aràbias donan a l'estil alfonsí l'emplec de comparacions e simils inabituals dins la pròsa occidentala e una fervor de perspectiva istorica e d'equilibri notables e la preocupacion per d'aspèctes economics e socials.

Referéncias[modificar | modificar la font]

Bibliografia utilizada[modificar | modificar la font]