Arnaut Danièl

Un article de Wikipèdia, l'enciclopèdia liura.
Anar a : navigacion, Recercar
Arnaut Daniel - Bibliotèca Nacionala, MS cod. fr. 12473, 13.

Arnaut Danièl, nascut en Rabairac devers 1150, èra un trobador occitan de Peiregòrd de la fin del sègle XII. Foguèt membre de la cort de Ricard Còr de Leon e d'Alfons lo Cast.

Biografia[modificar | modificar la font]

Se sabon pas tròp de causas de la vita d'Arnaut Danièl, es conegut mai que mai per los comentaris ulteriors. Segon una vida, Danièl èra nascut dins una familha nòbla al castèl de Rabairac, pr'aquò las fonts contemporanèas semblan indicar qu'èra sovent desmonedat. Raimond de Durfòrt diguèt d'el que menava la mala vida d'un jogaire: "Arnautz l'escoliers, Cui coffondon dat e tauliers E vay coma penedensiers Paupres de draps e de deniers". Las criticas se limitèron pas a son biais de viure mas ataquèron tanben son estil. Aital lo monge de Montaudon critiquèt son biais tròp fosc de compausar e afirmèt dins una de sas òbras: "us fols motz c'om non enten". Èra un dels del trobar clus. S'es pas conservada cap de melodia dels dètz-e-uèch poèmas qu'escriguèt entre 1180 e 1200. Pasmens se considera qu'es lo creador de la sestina, una formula estrofica emplegada puèi per Dante o mai recentament Ezra Pound.

L'influéncia d'Arnaut Danièl[modificar | modificar la font]

Delai la celebritat que fuguet seuna au long de sa vita, l’influéncia d’Arnaut Daniel fuguet fòrça granda dins la literatura pòstmedievala coma per exemple dins los escriches d'autors de lenga catalana coma Cerverí de Girona, Andreu Febrer e Jordi de Sant Jordi. Lo trobador de Rabairac fuguet mai que mai remirat per los poetas italians de la fin de l'Edat Mejana e de la Renaissença. D'eu, Dante e Petrarca escrivegueren que "grand mestre d’amor", fuguet "lo melhor faure dau parlar mairau", que son estil "fai enquera onor au país que lo veguet nàisser".

Divulgacion de l'òbra d'Arnaut Danièl[modificar | modificar la font]

Segon Martí de Riquer[1], l'òbra del trobador èra pas agradiva pels primièrs romanistas formats segon un "esperit francés tradicional". Foguèt un estudiós italian U. A. Canello qu'en 1883 publiquèt una edicion critica de las poesias de l'autor lemosin. Puèi, en 1910, una segonda edicion nasquèt, elaborada per Pierre Lavaud que faguèt conéisser e apreciar la produccion d'aqueste trobador.

Òbras[modificar | modificar la font]

Son estadas servadas nonmàs 17 composicions d'aqueste trobador. Arnaut laisset daus poemas erotics (que los manuscrits son gardats a la Bibliotèca Nacionala de França). Arnaut passa per èsser l’inventaire de la sextina, chap-d’òbra d’acrobacia literària plan adoptat a sa seguida. La sextina impausa que los sieis vers de chada coblada s'achaban per sieis rimas dispausadas alternativament segon la combinason 6-1-5-2-4-3. La setesma e darriera coblada, compausada de nonmàs tres vers, deu comportar los sieis mots clau dau poema. N'en veiquí un extrach:

Quand me soveni de la cambra Ont a mon dam sai que nulhs òm non intra Ans me son tots plus que fraire ni oncle, Non ai membre non fremisca, neis l'ongla Aicí com' fai l'enfant denant la verga Tal paur ai no'l siá tròp de l'arma Del cors li fos, non de l'arma E consentis m'a celat dins sa cambra ! Que plus me nafra'l còr que còps de verga Car lo sieus sers lai ont ilh es non de intra Tots temps serai amb lieis com' carns e ongla E non creirai chastic d'amic ni d'oncle

Arnaut trasmet sa chanson d'ongla e d'oncle A grat de lieis que de sa verga a l'arma, Son Desirat, qui pretz en cambra intra

Referéncias[modificar | modificar la font]

Ligam extèrne[modificar | modificar la font]