Aquitans

Un article de Wikipèdia, l'enciclopèdia liura.
Anar a : navigacion, Recercar
Reparticion esquematica de qualques pòples Iberoaquitans (en negre)

Los Aquitans, o Iberoaquitans, designan une confederation de tribús de l'Antiquitat compresa entre los Pirenèus occidentals, la riba esquèrra de Garona e l'ocean Atlantic (gaireben l'espaci format per Gasconha), e qu'èra pas gallesa (non aparentada a las lengas cèltas).

L'origina de çò que semble èsser de noms de divinitats o de personas sus des monuments funeraris romanoaquitans es sembla al basc actual. Aquò faguèt conclure a de filològs e lengüistas que l'aquitan foguèt ligat a une forma mai anciana de la lenga basca[1]. Aquela region èra coneguda jòl nom de Vasconia dans a l'Edat Mejana (sègle III), un toponím que donèt Gasconha.

Presentacion[modificar | modificar la font]

Los Aquitans vivián de l'elevatge de fedas, de vacas e de cavals. Aqueles que vivián dins las vals pirenèas practicavan l'estiva per tota la peninsula iberica, aqueles de l'interior de Gasconha vivián d'agricultura del blat. Savián fabricar de fèrre e trabalhavan l'aur et e l'argent (los Tarbèls de Shalòssa).

Formavan pas una unitat politica abans l'arribada dels Romans, mas avián un sentiment fòrt d'apartenéncia identitària que se manifestava quand èran en dangièr. Juli Cesar[2] remarcava que pareissèron mai als Ibèrs qu'als Galleses. Segon Gerhard Rohlfs, lor lenga, l'aquitan, aparentada a aquela de l'Aragonés pirenèu, èran intermediari entre la lenga dels Vascons (tribú basca) e aquela dels Gallés[3].

Segon Venceslas Kruta, los pòples aquitans serián venguts Cèltas tardièrament, a partir del Sègle III AbC[4]

Pòples principals[modificar | modificar la font]

Nòtas e referéncias[modificar | modificar la font]

  1. (en)Larry Trask The History of Basque Routledge: 1997 ISBN 0-415-13116-2
  2. "Cesar" Juli Cesar, La guèrra de las Gàllias, libre primièr.
  3. "Gerhard Rohlfs" (fr) Gerhard Rohlfs, Le Gascon (1935)
  4. (fr)Venceslas Kruta, Les Celtes, Histoire et Dictionnaire, Éditions Robert Laffont, coll. « Bouquins », Paris, 2000, (ISBN 2-7028-6261-6).

Vejatz tanben[modificar | modificar la font]

Ligams e documents extèrnes[modificar | modificar la font]